Jak korzystać z generatora bibliografii
- 1
Wybierz styl i typ źródła
Formularz zmienia się razem ze źródłem: książka, rozdział w książce, artykuł w czasopiśmie, strona internetowa, raport albo praca licencjacka, magisterska lub doktorska. - 2
Wypełnij formularz lub wyszukaj DOI
Dodaj każdego autora albo instytucję jako autora. Jeśli źródło ma DOI, wklej go i kliknij Szukaj DOI, aby uzupełnić formularz, a potem sprawdź każde pole. - 3
Skopiuj opis
Skopiuj opis bibliograficzny i przypis w tekście. Po wklejeniu do Worda lub Dokumentów Google kursywa zostanie. - 4
Zbuduj listę
Dodawaj kolejne źródła do listy, a potem skopiuj całość. Lista ma kolejność wymaganą przez styl i zmienia się razem z nim.
Czym różnią się style
To samo źródło w każdym stylu wygląda inaczej, a najbardziej różni się zapis wielu autorów:
- APA 7: do 20 autorów w bibliografii, potem pierwszych 19, wielokropek […] i ostatni. W tekście skrót i in. od trzech autorów. Autorów w bibliografii oddziela sam przecinek, a skróty b.d., red., s. i W: odpowiadają polskim standardom edytorskim opartym na APA 7.
- MLA 9: jeden lub dwóch autorów w opisie, a przy większej liczbie pierwszy autor ze skrótem i in. W tekście autor i strona, bez roku.
- Chicago autor-data: według 18. wydania, czyli do sześciu autorów, a od siedmiu pierwszych trzech ze skrótem i in. Bez miejsca wydania przy książkach.
- Harvard: według Cite Them Right. W tekście trzy nazwiska, potem i in. To narzędzie wymienia w bibliografii wszystkich autorów. Polskie uczelnie mają własne wzory przypisów harwardzkich, więc porównaj wynik ze swoim.
- Vancouver: źródła są numerowane w kolejności cytowania. Do sześciu autorów, potem et al. Terminy są po polsku, jak w wytycznych prac dyplomowych uczelni medycznych. Część z nich przy polskich źródłach wymaga i wsp. zamiast et al., a część czasopism chce terminów angielskich.
Przypisy dolne i sprawdzanie wyniku
Narzędzie tworzy bibliografię i przypisy w tekście, czyli zapis w nawiasie. Nie tworzy tradycyjnych przypisów dolnych, których wymaga część uczelni i wydziałów, ani opisów według normy PN-ISO 690. Jeśli twoje wytyczne ich wymagają, trzymaj się wzoru swojego wydziału.
Narzędzie nigdy nie wymyśla daty ani wydawcy. Brak daty daje zapis stylu dla źródła bez daty, a brak wymaganego pola zobaczysz nad przyciskami.
Dane z Crossref często są niedoskonałe, zwłaszcza wielkie litery, więc zawsze porównuj rekord ze źródłem. Narzędzie zostawia wielkie litery tak, jak je wpiszesz, i nie zmienia zapisu tytułów. Nie skraca też nazw czasopism w stylu Vancouver ani nazw wydawców w MLA. Przy dwóch pracach tego samego autora z tego samego roku dopisz a i b samodzielnie. Pierwszeństwo zawsze ma wzór twojej uczelni.
Co zostaje prywatne
To, co wpisujesz, zostaje w tej karcie przeglądarki, a lista znika po zamknięciu lub odświeżeniu strony, więc najpierw ją skopiuj. Jedyny wyjątek to wyszukiwanie DOI: po kliknięciu przycisku numer DOI trafia do Crossref, zewnętrznej usługi.
Cytujesz w pracy wywiad? Transkrypcja wywiadów w Spirelight tworzy wersję roboczą tekstu z przesłanego nagrania, którą potem sprawdzasz ze słuchu.